Thwaites Buzulu’ndaki Erime: Acil Bir Tehdit
Son araştırmalara göre, Thwaites Buzulu’nun altında hareket eden sıcak gelgit akıntıları, buzulun erime hızını beklenenden çok daha fazla artırıyor. Bu akıntılar, buzulun geri çekilmesini hızlandırarak küresel deniz seviyelerinin yükselmesine neden oluyor. Thwaites Buzulu, mevcut durumda dünya genelindeki deniz seviyesi artışının yaklaşık %4’ünden sorumlu olup, her yıl 50 milyar ton buzu kaybetmektedir.
University of California Irvine ve University of Waterloo tarafından gerçekleştirilen bu kapsamlı çalışmada, yüksek çözünürlüklü uydu görüntüleri ve hidrolojik veriler kullanılarak sıcak akıntıların buzula olan etkileri detaylı bir şekilde incelenmiştir. Çalışmanın yazarlarından, Waterloo Üniversitesi’nden glasiolog Christine Dow, “Bu buzu kaybetmemiz yüz ya da beş yüz yıl sürecek diye umut ediyorduk. Ancak şu anda endişemiz, bu sürecin çok daha hızlı gerçekleşmesi,” diyerek duruma dikkat çekmiştir.
Umutsuzluk ve Umut Arasında: Thwaites’in Geleceği
Öte yandan, Thwaites Buzulu’nun tamamen çökmesinin engellenebileceğine dair umut verici bir çalışma da mevcuttur. Dartmouth College ve Edinburgh Üniversitesi tarafından yürütülen bir araştırmada, buzulun daha önce düşünüldüğü gibi deniz buzu dik yamaçlarının istikrarsızlığına (MICI) maruz kalmadığı iddia edilmektedir. MICI teorisine göre, deniz buzu dik yamaçları gerileyerek yüksek ve kırılgan buz yamaçları oluşturduğunda, bu yapılar hızla çöker. Ancak bu yeni çalışma, Thwaites’in incelmesinin aslında bu tür çöküşleri yavaşlatabileceğini göstermektedir.
Physics.org’da yayımlanan makaleye göre, Thwaites’in geleceği hâlâ belirsizliğini korurken, bazı bilim insanları buzulun erimesini yavaşlatmak veya durdurmak için daha önce hiç düşünülmemiş çevresel müdahale yöntemlerini gündeme getiriyor. Geo-mühendislik olarak bilinen bu alan, küresel sıcaklıklar artmaya devam etse bile buzul erimesini durdurmayı amaçlıyor.
Geo-Mühendislik: Çözüm mü, Risk mi?
Bu kapsamda önerilen en dikkat çekici fikirlerden biri, sıcak gelgit akıntılarının buzula ulaşmasını önlemek için deniz altında devasa perdeler inşa etmektir. Bu perdeler, buzulla sıcak su akıntısı arasında bir bariyer oluşturarak erime hızını azaltmaya yardımcı olabilir.
Chicago Üniversitesi’ne bağlı İklim Sistemleri Mühendislik Girişimi tarafından yayımlanan bir rapor, hızla eriyen buzul ve buz tabakaları karşısında geo-mühendisliğin daha ciddi bir şekilde ele alınması gerektiğini savunmaktadır. Raporun yazarlarından Lapland Üniversitesi’nden Prof. John Moore, bu tür müdahalelerin başarılı olup olamayacağını değerlendirmek için en az 15-30 yıl sürecek bir araştırma sürecine ihtiyaç olduğunu vurgulamaktadır. Moore, “Bu konudaki çalışmalara derhal başlamalıyız,” diyerek aciliyetin altını çizmektedir.
Ancak bu fikirler, bazı bilim insanları tarafından şüpheyle karşılanmaktadır. Eleştirmenlere göre, bu tür radikal müdahaleler, küresel ısınmaya karşı asıl yapılması gereken karbon emisyonlarının azaltılması konusundaki dikkati dağıtabilir. Columbia İklim Okulu’ndan iklim ekonomisti Gernot Wagner, bu tür mühendislik fikirlerinin topluma yanlış bir güvenlik hissi verebileceği görüşündedir. Ancak Wagner, aynı zamanda bu fikirlerin iklim değişikliği konusunda daha acil adımlar atılması gerektiğini hatırlatan bir uyarı olarak da değerlendirilebileceğini söylemektedir. Wagner’a göre, “Bu tür müdahaleler, iklim değişikliğine çözüm değil, en iyi ihtimalle ağrı kesici olabilir.”
Sonuç olarak, Thwaites Buzulu’nun erimesi ve küresel deniz seviyelerinin hızla yükselme tehdidi, dünya genelinde milyonlarca insanı etkileyebilecek bir senaryoyu gündeme taşımaktadır. Geo-mühendislik, bu süreci yavaşlatmak için potansiyel bir araç olarak görülse de, tek başına bir çözüm olarak kabul edilmemektedir. Bilim insanları, bu tür müdahaleler yerine, emisyon azaltımı ve sürdürülebilir iklim politikalarının öncelikli olması gerektiği konusunda hemfikirdir.
News
