Jena Üniversitesi ile Phyletik Müzesi işbirliğiyle yapılan çalışmalar, bu karınca türünün yalnızca yüksek çözünürlüklü 3D görüntüleme teknikleriyle ortaya çıkabildiğini gösterdi. Fosil, çıplak gözle fark edilemeyecek kadar küçüktü ve bu nedenle ayrıntılı inceleme için ileri teknolojik yöntemlere ihtiyaç duyuldu.
Korunmuş yapısı sayesinde türün anatomisi, şimdiye dek elde edilenden çok daha belirgin biçimde ortaya kondu. Bernhard Bock, fosilin Ctenobethylus goepperti türüne ait olduğunu netleştirirken, bu örneğin kehribar içinde sıkça görüldüğünü fakat şimdiye kadar hiç olmadığı kadar ayrıntılı bir şekilde incelenebildiğini vurguladı. İÇİ İLK KEZ GÖRÜNTÜLENDİ adımı, baş ve göğüs bölgesindeki iç yapıları ortaya koydu ve elde edilen veriler, etkileşimli 3D modellerin üretilmesini mümkün kıldı.
Daniel Tröger, çevrimiçi erişimli bir 3D rekonstrüksiyon oluşturarak dünya çapındaki bilim insanlarının benzer fosilleri tanımlamasına ve karşılaştırmasına yardımcı olacak bir kaynak sunulduğunu belirtti. Böylelikle yeni karşılaştırmalı çalışmalar için bir referans noktası yaratıldı.
Kehribar koleksiyonunun değerine yeniden odaklanan çalışmalar, Goethe’nin Baltık kıyılarından topladığı yaklaşık 40 adet kehribar parçası üzerinde yoğunlaştı. Araştırmalar, yalnızca bu karınca türünü değil, aynı kehribar bloklarında bir yas sineği ve bir kara sineğin de bulunduğunu gösterdi. Uzmanlar, Goethe’nin bu taşlar içindeki milyonlarca yıllık canlıların muhtemelen farkında olmadığını, çünkü işlenmemiş kehribarlarda fosillerin çoğu kez gözden kaçtığını ifade ettiler. DEĞERİ BİR KEZ DAHA ORTAYA ÇIKTI, Bock’un sözleriyle netleşti: tarihsel koleksiyonların bilimsel değeri, bugün bile yeni bilgiler sunan parçalarla güçleniyor.
Kehribar örnekleri Weimar’daki Goethe Ulusal Müzesi’nde saklanıyor ve bu çalışmalar, geçmişin doğal kayıtlarının bilimsel ilerlemede ne kadar önemli olabileceğini bir kez daha göstermekte.
News
