Konut talebindeki daralma, Çin’in emlak piyasasına ilişkin verilerin paylaşımını kısıtlayan politikalarla birleşince, piyasanın görünümünü daha da belirsizleştirdi. Uzmanlar, bu yaklaşımın hane halkı serveti ve bankacılık sistemi üzerindeki baskıyı saklamaya yönelik olduğunu belirtiyor. 1998 yılında devletin konut dağıtımından özel mülkiyete geçiş süreci, büyük kentlere doğru göç ve güçlü kredi akışlarıyla emlak sektörünü canlandırdı. Bu dinamikler, inşaat sektörünü körükleyen temel faktörler olarak öne çıktı. 70’ten fazla inşaat şirketinin iflası veya devlet destekli kurtarma ihtiyacı durumu, sektörde yaşanan kırılmanın bariz işaretleri arasında yer alıyor. Barclays’in hesaplamalarına göre konut değerlerindeki gerileme, hane halkı servetinin 18 trilyon doların üzerinde yok olmasıyla sonuçlandı. İnşaat faaliyetlerindeki düşüş ise ülkenin büyümesini hedeflerin altına çekti ve bir zamanlar GSYİH’nin yaklaşık dörtte birini oluşturan bu sektör, artık büyümeyi baskılayan bir unsur haline geldi. Pekin ve Şanghay gibi birinci kademe şehirlerde konut fiyatları yaklaşık yüzde 10 düştü; Çengdu ve Dongguan gibi daha alt kademe şehirlerinde ise değer kaybı yüzde 30’a yaklaştı.
20–35 yaş grubunun küçülmesi, talebi kalıcı olarak zayıflatan ana etkenlerden biri olarak öne çıkıyor. Yarıbitmiş projeler ve boş konutlar milyonlarca haneyi negatif öz sermaye durumuna sürüklüyor. Kırsal kentlerden kentlere göçün azalmasıyla birlikte küçük şehirlerde 3–5 yıl süren satılamamış stoklar birikiyor. Çin nüfusu 1,41 milyar seviyesinin altında seyrederken, genç nüfusun daralması talep üzerinde uzun vadeli baskı oluşturuyor.
Yetkililer, spekülatif balon oluşumunu tetiklemekten kaçınmak için geniş ölçekli kurtarma paketlerinden uzak duruyor ve fiyatlarda kontrollü bir düşüşle yapısal dönüşümü hedefliyor. Mortgage faiz sübvansiyonları ve vergi indirimleri gibi destekler sınırlı kalıyor. Analistler, konut piyasasında durgunluk ya da negatif büyümenin önümüzdeki en az 10 yıl boyunca sürülebileceğini değerlendiriyorlar.
News
