Arizona’da Phoenix yakınlarındaki bir evde, iki çocuk babası Dave Robbins’in akşamı, küçük oğlunun matematik ödeviyle karşılaştığında beklenmedik bir dönemeç aldı. Ödevi incelerken iki kelimeyle karşılaştı: KIZGINIM. Robbins, bu basit iki kelimenin, oğlunun duygularını nasıl ifade ettiğini ve kendi yöntemleriyle krizleri nasıl yönettiğini gösterdiğini fark etti.
O akşam evde mutfak tezgahı başında başlayan “mutfak kaosu”, teklifsizce devam ederken oğlunun öfkesinin nasıl yönetildiğini de ortaya koydu. Yemeğe yaklaşırken Lego oynayan küçük çocuğun oyunu yarım kalmıştı ve bu durum, babaya daha sakin bir yaklaşım çağrısı yaptı. Robbins, oğluna ödeviyle savaşmanın değil, görev bilincini sürdürmenin önemini hatırlatmak istercesine konuştu; fakat oğlu dinlemek yerine tek kelime bile etmedi ve bir kalemle ödevin üstüne iki kelimeyi yazdı.
İlk bakışta basit görünen bu hareket, aslında öfkeyi kelimelere dönüştürmenin bir yolunu gösteriyordu. O anda altındaki matematik problemleri, basamak basamak çözülürken oğlunun kendi ifadesiyle “fırtına” dinmişti. Robbins, bu anı şöyle özetledi: Tam olarak üzerinde çalıştığımız şeyi yapmıştı; öfkesini, belki sert bir ifade ile de olsa, uygun bir şekilde kelimelerle ifade etmişti.
Olayın ardından baba için anlamlı olan tek şey, ödevin doğruluk değil, sorumluluk alma yönündeki eğitimin başarısıydı. Robbins, ödevin amacı olarak cevapların doğruluğundan çok, çocukların duygularını kontrol etmeyi ve uygun bir dille ifade etmeyi öğrenmesini vurguladı. Oğlunun yazdığı kelimeler, bir an için öfkeyi susturmuş ve oyunun yeniden başlaması için gereken zamanı yaratmıştı. Bu an, ebeveynliğin o “güzel saçmalığını” yakalama yeteneğini mükemmel bir şekilde sergiledi ve Robbins için değerli bir fotoğrafa dönüştü: çocuklar kendi içsel dünyalarını kelimelerle anlatabildiğinde, aile dinamiği de daha sağlıklı bir yön kazanır.
News
