NASA liderliğindeki bir araştırma ekibi, Dünya ikliminin dengesini etkileyen şaşırtıcı bir asimetrik durumu ortaya koydu. 2001-2024 yılları arasında gezegenin genel olarak daha az güneş ışığını yansıttığı gözlemlendi; bu kararma özellikle Kuzey Yarımküre’de yoğunlaştı, Güney Yarımküre ise ya parlaklığını korudu ya da artırdı.
Kuzey Yarımküre’deki kararmanın temel nedenleri, iklim değişikliğiyle ilişkilendirilen deniz buzları ve kar örtüsünün azalmasıdır. Bu durum, gezegenin yansıtma kapasitesi olan albedoyu düşürerek daha fazla güneş ışığının yüzeye inmesini sağladı. Paralel olarak çevre koruma önlemlerinin etkisi, havadaki ince parçacıkların (aerosol) miktarını azaltarak güneş ışığını yansıtan kapasiteyi düşürdü ve daha fazla ışığın emilmesine yol açtı. Kuzeyde temiz hava, Güney’de ise bu etki tersine işledi.
Güney Yarımküre için önemli olaylar, Avustralya’daki büyük orman yangınları ve 2021-2022 yıllarındaki Hunga Tonga patlaması gibi jeolojik-eskalasyonlar, atmosferde devasa miktarda ışığı yansıttı ve bu bölgenin parlaklığını korudu veya artırdı.
Net enerji kaybı NASA’dan Norman Loeb liderliğindeki ekip, bu iki yarımküre arasındaki parlaklık farkının gezegenin enerji bütçesinde dengesizliğe yol açtığını gösterdi. Önceki teoriler, okyanus ve atmosfer akıntılarının bu farkı dengede tutacağını öne sürse de son iki dekadaki gözlemler, bu doğal dengeleme mekanizmasının tam olarak çalışmadığını ortaya koyuyor. Kuzey Yarımküre’nin net bir enerji kaybı yaşadığı bu bulgular, bulutların rolü ve diğer varsayımların yeniden değerlendirilmesi gerektiğini işaret ediyor. Bu asimetri, gelecekteki iklim modellerinin daha doğru öngörüler sunması için kritik bir adım olarak değerlendiriliyor.
News
