Aralık 2023’ün sonlarına doğru Oliver Alvis için her şeyin alışıldık gibi göründüğü bir hayat son buldu. Uykusuzluk, geceleri ve gündüzleri esir alırken, genç yaşında elde ettiği pek çok şeyi geride bırakmak zorunda kaldı.
Bir gece eve geldiğinde hissettiği o büyüyen sessizliğin eşiğindeki boğucu uykusuzluk hissi, ertesi gün de devam etti ve bu durum onun zihnini adeta bir alarm moduna hapsetti. Yaşadığı süreci şöyle anlatıyor: “Geceleri uyuyamıyorum, sabahları bile yatakta kalıyorum. Beynim hala alarm modunda gibi.” İlerleyen zamanlarda bu durum, gözlerinin kafatasında eriyormuş gibi hislerle bir araya geldi; kaslar ve eklemler dayanılmaz ağrılarla kavruldu ve hiçbir şeyden artık tat alamaz hale geldi.
Oliver, uykusuzluğun dayanılmaz bir yük haline geldiğini söylüyor; bazen geceyi sokaklarda geçirdiğini, uyuyan evsizlere bakıp “Keşke ben de uyuyabilsem” diye iç geçirdiğini ifade ediyor. Türkiye’de de çare aramaya çalıştı; ancak bir klinikte damarına verilen anestezi bile ona yardımcı olmadı.
Paradoksal uykusuzluk olarak adlandırılan bu durum, kişinin kendini uyanık hissetmesine rağmen beynin bazı bölgelerinin uykuya geçebiliyor olabileceğini gösteriyor. Ancak bu sendromun kesin bir tedavisi bulunmuyor.
Umutlarını yitirmek yerine, hayatına mal olan uykusuzluğun farkındalığını artırmak ve bilim dünyasından yardım almak isteyen Oliver, şu anda dağılmaya yüz tutan umudunu yeniden kurmaya çalışıyor. Uyku için yaptığı her deneme—Ayahuasca ritüellerinden sinir blokajlarına kadar—belki de onun için son bir şans olarak duruyor; ama o, asıl arayışın insanlara uykuyun hayati önemi konusunda farkındalık kazandırmak olduğuna inanıyor.
News
