Eski İngiliz özel harekat Gurkha birliği mensubu Hari Budha Magar, 2010 yılında Afganistan’da mayın temizleme görevi sırasında mayına basarak iki bacağını kaybetti. Helikopterle bölgeden tahliye edilen Magar, rehabilitasyon sürecinde protezlere kavuştu; ancak en çok ihtiyaç duyduğu şeyin tekerlekli sandalye olduğuna dair tıbbi öngörü vardı. Aradan geçen tam 15 yıl sonra, iki protez bacağıyla sırtında dağcı çantasıyla Everest’e tırmanan ilk amputee olarak adını yazdırdı. BİNLERİN UMUDU OMZLARINDA TAŞINIYOR Everest zirvesine 7 binden fazla dağcı ulaşsa da Magar kadar iki protezle bu başarıyı elde eden başka hiç kimse olmadı. Nepal’den çıkan Gurkha birliği için Everest, Nepal halkının kimliğinin ve gururunun simgesiydi; Magar bu duyguya şu sözlerle vurgu yapıyor: “Everest, dünyanın en yüksek zirvesi olması nedeniyle Nepal halkının gurur kaynağıdır.”
Bu yüzden artık yeni hedef, tüm dünyanın zirvelerine uzanmak oldu. Mücadelesinin dönüm noktası, 2018 yılında Nepal hükümetinin engelli bireylerin Everest’e çıkmasını yasaklamasıyla karşılaştı. Magar vazgeçmedi ve iki yıl süren hukuki bir mücadeleyle haklılığını kanıtladı. Nihayet zirveye yaklaşırken 2020’den itibaren süregelen COVID-19 pandemisi planlarını ertelese de 2025’te nihai hedefe ulaştı.
Magar, büyüdüğü köşelerde engelli insanların korku dolu önceki yaşamlarını düşündüren baskıların varlığını hatırlatıyor: “Bunlar cezalar ve aileler için yükler olarak görülüyor.” Nepal’de çocuklar, geri dönmeleri için dualarla yollanır; karısı ve çocuklarıyla olan iletişiminde, bazı toplumsal önyargılarla yüzleştiğini anlatıyor. O, bu zorlukları aşmak için orduya katılmanın babasının hayali olduğunu ve Everest’e çıkmanın da gazilerin ortak hayali haline geldiğini belirtiyor. Magar’ın amacı, bu hayalleri taşıyıp onların meşalesini yanıt olarak tüm dünyaya yaymak. Şimdiki hedefi ise dünyanın her kıtasındaki en yüksek zirveye ulaşmak; “uzuvlarını kaybeden herkesin istediği şeyleri başarabileceğini göstermek istiyorum” diyen Magar, bu inancını sürdürmeye kararlı.
News
