1940’lardan kalma zorluklara rağmen, Donetsk’in savaş izleri arasında yaşayan 89 yaşındaki Konstantin Alekseyeviç, güvenliğe ulaşırken yanında evcil tavukunu da götürdü. Kendi kullandığı araba ile yol alırken, yol boyunca paylaşılan basit anlar, milyonların yüreğini ısıttı. Konstantin’in deneyimini anlattığı anlar, yardım görevlileri ve üvey oğlu tarafından da aktarıldı.
Proliska adına görev yapan Tatyana Koloda, Harkiv bölgesine ulaşan anılarını şöyle özetledi: direksiyon başında kendisi vardı, yanında ise bir tavuk. Çok sarsılmıştı; ısıtılan çayla ve sıcak bir ortaklıkla karşılandı. Tavukla yaşadığı anılar, onun için unutulmazdı; “O benim arkadaşım” dedi. Beş yaşında olduğunu, iki yıl süren bombardımanları tavukla birlikte deneyimlediğini söyledi. Yol boyunca arabada kuru ekmek paylaşmışlar ve tavuk da, kendi dilinde yanıt veren bir arkadaş gibi varlığını sürdürmüş.
Üvey oğlu Sergey Kuharenko ise yaşlı adamı Kirovograd bölgesine götürdüklerini belirtti: “Üvey babamı tavuğuyla yanımıza aldık. Savaşın başlangıcında evimi terk etmek istemediğini söylemişti. Komşu evlere saldırılar artınca kararını değiştirdi. Arabaya binip sürerken her gördüğü yere yöneldi ve yol Lozova’ya çıktı. Köpeğini de yanında getirmişti, ama teslim oldu ve kayboldu. Tavuk şu an yanımızda, bir kutuda duruyor.”
Konstantin kendini sade sözlerle ifade etti: “Şükürler olsun, şimdi iyiyim. Tavuk yaşıyor ve adı yok; sadece tavuk olarak anılıyor. İki yıl boyunca yalnızca onunla yaşadım. Savaş bitene kadar akrabalarımın yanında kalacağım. 8 Nisan’da 90 yaşına giriyorum. Evimden zor kurtuldum; her yer yıkılmıştı. Tavuk bana güç verdi ve etrafımız ateş içindeyken gösterdiği sakinlik bana güven verdi. Yalnız değildim.”
News
