Güney Kore Cumhurbaşkanı Lee Jae-myung’un Singapur’un konut politikalarını işaret etmesiyle dikkatler, dünyanın en etkili konut sistemlerinden birine çevrildi. Kişi başına düşen milli gelirine yakın bir seviyeye ulaşan Singapur, Seul veya Londra gibi şehirlerle yarışmadan önce gelire bağlı barınma krizini büyük ölçüde azaltan nadir ülkelerden biri olarak öne çıkıyor. Bunun ardında basit ama köklü bir yaklaşım yatıyor: Arazilerin devletleştirilmesi, sağlam bir finansal destek ağı ve spekülasyonu azaltan katı yasalar.
Profesör Lee Kwan-ok’un analizine göre, nüfusun %90’ını kendi evine kavuşturan bu sistemin çekirdeğini şu uygulamalar oluşturuyor: Arazilerin %90’ı devletin elinde. Konut ve Kalkınma Kurulu (HDB) 1960’larda kuruldu ve 1966 Arazi Kamulaştırma Yasası ile devlet arazileri hızla kamulaştırıldı. 1949’da %31 olan kamu arazisi oranı günümüzde %90’a ulaştı. Devlet, bu arazileri satmak yerine hastane, okul ve parklarıyla bütünleşik yaşam toplulukları inşa etti.
Ev sahibi olmak isteyenler için bankaların baskısı azalıyor; merkezi bir emeklilik fonu olan CPF, ev alımında kritik rol oynuyor. Ev değerinin sadece %5’i peşin olarak ödeniyor; kalan %20’lik peşinat ve geri kalan krediler vatandaşın CPF birikimlerinden karşılanıyor. Özellikle ilk evini alanlar ve yeni evlenenler için devlet desteği bugünün rakamlarıyla yaklaşık 230.000 Singapur Doları’nı buluyor ve bu, bireylerin konut edinim süreçlerini kolaylaştırıyor.
Uluslararası göstergeler de Singapur modelinin etkisini doğruluyor: Ortalama bir ailenin konut almak için gereken süre, PIR (Fiyat-Gelir Oranı) bakımından yalnızca 4,2 yıl gibi kısa bir süreyi gösteriyor. Yatırımı teşvik eden, spekülasyonu azaltan finansal çerçeve ise devletin konut politikalarının temel dayanağını oluşturuyor. Ev alırken ikinci evler için ek vergi uygulanması yalnızca yüzde 20’lik bir ek ödeme olarak karşımıza çıkıyor; üçüncü ev alanlar %30, yabancı yatırımcılar ise %60 vergiyle karşılaşıyor.
News
