Santa Cruz del Islote, Karayipler’de yer alan dünyanın en yoğun yerleşimli adalarından biri olarak dikkat çeker. Bölgenin doğal sığınak özelliğiyle başlayan yerleşim serüveni, balıkçıların fırtınalara karşı güvenli kalacakleri noktaları tercih etmesiyle şekillendi. Zamanla kıyı şeridi, deniz kabukları, ağaç gövdeleri, mercanlar ve evsel atıklarla doldurularak adanın yüz ölçümü küçültülecek gibi görünüyordu; fakat halkın yaşam alanını genişletme kararı bu durumu değiştirdi ve adayı adeta küçük bir şehir haline getirdi. GİZLİ KOMPLEKS: ALTYAPI VE SOKAK İZOLSÜZLÜĞÜ Bugün Santa Cruz del Islote, bitişik evlerle dolu bir dev labirente dönüştü. Ev sayısı yüzün altında olsa da dört kısa sokak, sakinler arasındaki hareketi belirliyor. Odalarda yaşayan kişi sayısı yüksek olduğundan her odanın kullanımı maksimum verimliliğe göre organize ediliyor ve bazı yerler, komşu evlerin oturma odaları veya mutfakları üzerinden birbirine bağlanıyor. POLİS YOK, KİLİTLER AÇIK Yoğun nüfusa rağmen adada suç oranı yok denecek kadar az. Kapılar çoğu zaman kilitsiz; kolluk kuvvetlerine ihtiyaç duyulmuyor. Ancak bu yaşam biçiminin en büyük zorluklarından biri mezarlık alanının hiç olmaması. Vefat edenler, cenazelerini götürüp komşu adalara ya da anakaraya defnetmek zorunda kalıyorlar. ELEKTRİK, GÜNDE SADECE BİRKAÇ SAAT Ada içerisinde merkezi bir su ve kanalizasyon sistemi bulunmuyor. Enerji ihtiyacı güneş panelleriyle karşılanıyor; günlük enerji sağlanışı çok kısa bir süreyle sınırlı kalıyor. Nüfusun çoğunu çocuklar oluşturan bu topluluk, bir ilkokulla eğitimini sürdürürken, lise düzeyi eğitim için gençler anakaraya taşınıyorlar. 2050’DE SULAR ALTINDA KALMA RİSKİ Balıkçılık, adanın temel geçim kaynağı olarak kaldı; son dönemde artan turizm hareketi gelir çeşitliliğine katkıda bulundu. Ancak iklim değişikliği raporları, yükselen deniz seviyesi nedeniyle 2050 yılına kadar adanın tamamen sular altında kalma tehlikesini işaret ediyor.
News
