Kuzey Pasifik’in geniş nakliye akışı, gemi hatlarının en yoğun olduğu bölgelerde bile yoğun bir hareketle sürerken, Güney Pasifik’in etkileyici bir sessizliğiyle karşı karşıya kalır. Bu rotada ara liman eksikliği ve yakıt ikmallerinin zorunluluğu, uçsuz bucaksız sular üzerinde hareket eden modern çelik gövdeli gemilerin maliyetli ve riskli geçişler yaşamasına neden oluyor. Şiddetli rüzgarlar ve dev dalgalar, yolculuğu daha da zorlaştırırken, acil durumlarda hastane veya kurtarma ekiplerinin erişimini de engelleyici bir izolasyon tablosu çiziyor. UZAY ARAÇLARININ MEZARLIĞI Bu geniş okyanusun merkezinde, kara kıtasından en az 2 bin 688 kilometre uzakta konumlanan Nemo Burnu (Point Nemo) yer alır ve coğrafi olarak ulaşılmazlık kutbu olarak tanımlanır. ISS’ten geçerken 400 kilometre yakınına yaklaşan yörüngeler, astronotların Nemo Burnu’na en yakın insan topluluğu olarak kayda geçmesini sağlar. Uzay çöplüğünün bu noktaya düşürülmesi, 1970’lerden beri süregelen bir planın parçası olarak görülebilir; 2001’de imha edilen Mir Uzay İstasyonu dahil olmak üzere yüzlerce atık gövdesi, Şili ve Yeni Zelanda hükümetlerinin koordinasyonuyla bu hedefe yönlendirilmiştir. 2030 yılına ilişkin mevcut tahminler, Uluslararası Uzay İstasyonu’nun da tamamen bu okyanus mezarlığına indirilip batırılacağını işaret ediyor. GÜNEY PASİFİK GİRDABI DENİZ YAŞAMINI DA ENGELLEDİ Bölge, insansız ve biyolojik olarak da sessiz kalıyor çünkü girdap özelliği taşıyan Güney Pasifik Girdabı’nın merkezi burada yer alır. Bu devasa akıntı sistemi, derinliklerden yükselen soğuk ve mineral zengini suların yüzeye çıkışını engeller; besin maddelerinin yeryüzüne iletilmesini kısıtlar. Sonuç olarak plankton üretimi durur ve bu da balıklar ile diğer deniz canlılarının bu bölgeyi terk etmesine yol açar. Sıcak, berrak ama biyolojik olarak boş olan bu deniz suyu kütlesi, balıkçılık endüstrisini tamamen bölgenin dışına iter ve Güney Pasifik’in mutlak izolasyon döngüsünü pekiştirir.
News
